Sygnały jakie do mnie docierają jasno dają do zrozumienia, że zdecydowana większość jest już znudzona poruszonym tutaj tematem i generalnie tematyką utrzymaną w kontekście mojego narzekania, użalania się nad sobą itp. Rozumiem, szanuję, a że idąc za starą maksymą „vox populi vox Dei”, przychodzi nieuchronnie czas na zmiany.

            Chciałbym zamknąć tamten temat jakąś mądrą myślą, ale chwilowo nie wiem co o tym wszystkim myśleć i chyba na razie odłożę ten ostatni wpis. Poczekam na lepszą okazję    i na moment, w którym będę umiał spojrzeć na to bez żadnych, tych dobrych i (niestety) tych złych emocji.

            Pierwszy wpis w nowej rzeczywistości…hmm…zacznę od kapitalnie wakacyjnej piosenki pana G. w aranżacji pana T. Taka do poleżenia pod gruszą, w piękne lipcowe popołudnie. Od samego słuchania mijają wszystkie kłopoty, a świat wydaje się jakby lżejszy, lepszy. Z jaką muzyką chciałbym być kojarzony?? Właśnie z T. i z C. Dla mnie to muzyka magiczna, dla marzycieli…a ja znowu chciałbym zacząć marzyć…

            Obiecałem A. inny tekst, ale postaram się to nadrobić jutro, ciągle nad nim pracuję, mam nadzieję że nie będziesz zawiedziona i przestaniesz mówić że tylko tutaj narzekam…;)